APR, ćwiczenia 4

Tablice

Tablice jednowymiarowe

Tablice pozwalają na wygodne przechowywanie wielu wartości (zmiennych) i odwoływanie się do nich przy pomocy kolejnych indeksów (jak ciąg w matematyce).

Tablicę deklarujemy używając słowa array i wpisując zakres dozwolonych indeksów. Indeksy niekoniecznie muszą być tylko liczbami naturalnymi, mogą być np. literami:

var
    t: array[1..10] of Integer;
    w: array['A'..'Z'] of Real;

Po wpisaniu tych deklaracji możemy odwoływać się do elementów tablicy jak do każdej innej zmiennej danego typu (w przykładzie powyżej odpowiednio Integer i Real), np.:

ReadLn(t[1]);
WriteLn(w['C']);

Poważnym błędem jest użycie indeksu spoza wyznaczonego zbioru, choć błąd ten często może być niezauważony i doprowadzić do dziwnego zachowania programu. Można nakazać kompilatorowi sprawdzanie zakresu indeksów w czasie działania programu. Służy do tego komenda kompilatora {$R+}, którą wpisujemy na początku programu. Kosztem niewielkiego spowolnienia zyskujemy natychmiastowy błąd wykonania przy odwołaniu do niewłaściwego indeksu.

Tablice wielowymiarowe

Można tworzyć tablice mające więcej niż jeden wymiar – a więc więcej niż jeden indeks. Robimy to deklarując tablicę jak poniżej:

var
    t: array[1..10, 1..10] of Integer;

Do elementów tak utworzonej tablicy można się odwołać pisząc np.:

t[1, 2];

Zastrzeżenie o prawidłowych indeksach nadal obowiązuje.

Do pracy z tablicami bardzo przydatne są pętle. W razie potrzeby należy wrócić do materiałów o pętlach.